Tomasz Gregorkiewicz - wspomnienie
 
 








Tomasz Gregorkiewicz (Tomek) ukończył w 1973 roku studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i w tym samym roku dołączył do Zespołu Spektroskopii Mikrofalowej kierowanego przez profesor Karolinę Leibler, w Instytucie Fizyki PAN. W Zespole zajmował się fizyką mikrofalowej charakteryzacji półprzewodników, także z użyciem zewnętrznego pola magnetycznego oraz wpływem implantacji na mikrofalowe i paramagnetyczne własności krzemu. Uzyskane w kolejnych latach wyniki, które stały się przedmiotem obronionej w Instytucie w 1980 roku pracy doktorskiej, zostały opublikowane w sześciu pracach, które ukazały się w okresie 1977-1983. W Instytucie Tomek dał się poznać jako utalentowany, kreatywny i pracowity naukowiec, miły i uczynny kolega, serdeczny i prawy człowiek.

W 1984 roku, po długich komplikacjach i opóźnieniach będących konsekwencja wprowadzenia w Polsce stanu wojennego Tomek wyjechał jako post-doc na stypendium do Holandii. Na Uniwersytecie w Amsterdamie (UvA) dołączył do grupy fizyki półprzewodników kierowanej przez profesora C.A.J. Ammerlaan a. UvA z biegiem czasu stał się jego stałym miejscem pracy, w związku z czym w 1990 roku zakończył pracę w Instytucie Fizyki, a w międzyczasie, w 1989 roku, uzyskał w Instytucie stopień doktora habilitowanego. Wyjazd z Polski nie oznaczał jednak zakończenia współpracy z Instytutem, o czym świadczy między innymi długa lista wspólnych z pracownikami Instytutu publikacji. Regularnie wygłaszał także referaty na seminariach w Instytucie i na krajowych konferencjach poświęconych fizyce półprzewodników. W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych Tomek aktywnie uczestniczył w organizacji i w przeprowadzeniu serii siedmiu corocznych polsko-holenderskich Konferencji Fizyki Materii Skondensowanej. Jesienią 2005 roku uzyskał tytuł profesora tytularnego nauk fizycznych, nadany przez prezydenta RP. W Instytucie ostatni raz, jak się okazało, gościł osiem lat temu, przy okazji referatu na seminarium, kiedy mówił o Cutting and emitting photons with Si nanocrystals .

W 2003 roku, po otrzymaniu nominacji na stanowisko profesora zwyczajnego UvA, Tomek został kierownikiem własnej grupy Materiałów Optoelektronicznych. Stanowisko to piastował do nagłej, przedwczesnej śmierci. Był na uniwersytecie w Amsterdamie i w holenderskim środowisku naukowym osobą cenioną, popularna i lubianą. Świadczą o tym zarówno liczne współprace, wspólne projekty i spektakularne sukcesy w pozyskiwaniu środków na badania naukowe. W Holandii Tomek był ceniony nie tylko przez środowisko naukowe. W zorganizowanej przez stację telewizyjną TVP/Polonia II edycji wyborów Polaka Roku w Holandii - Polonus 2012 Tomek został laureatem w kategorii Nauka i Technika.

Szerokie kontakty międzynarodowe Tomka, obejmowały miedzy innymi stanowisko profesora wizytującego na uniwersytecie w Osace w Japonii, stanowisko przewodniczącego Naukowego Komitetu Doradczego w Phenikaa Institute for Advanced Study w Hanoi w Wietnamie, konsultanta naukowego i recenzenta szeregu instytucji finansowania i stymulowania badań naukowych: w Polsce, w Holandii, Komisji Unii Europejskiej, w Korei i w Brazylii.

Formalny dorobek naukowy Tomka obejmuje 270 publikacji cytowanych ponad 4000 razy. Jego najczęściej cytowane prace dotyczą zastosowań krzemowych nanostruktur i kropek kwantowych na potrzeby optoelektroniki. Jego przedwczesna śmierć przerwała ciąg ważnych odkryć, publikacji, wykładów i edukacji młodej kadry. Nauka europejska poniosła znaczącą stratę.

Profesor Tomasz Gregorkiewicz zmarł 7 lipca 2019 w Korei Południowej, gdzie wykładał na Uniwersytecie w Seulu, z którym w ciągu ostatnich 10 lat intensywnie współpracował. Pozostawił w żałobie rodzinę, w tym matkę, siostrę, żonę, czworo dzieci i czworo wnuków.